Hava yağışlı, kurşun gibi ağır. Saha top oynamaya elverişli... Günlerden yine bir pazar...! Bir haftanın yorgunluğunu, 2 saatte atmaya çalışacak herkes. Yavaş yavaş sahada toplanmaya başlıyor, Kırmızılar ve Beyazlar....
Bir hafta boyunca Fatih'i kadrosuna bonservis bedelsiz katmaya çalışan Kırmızlar, Kaptan Yaşar Abi'nin baskı unsurlarının en acımasızını kullanarak, CIA, Mossad, KGB ve MIT'i bile devreye soktuğu, Ergenekon ile tehdit ederek yıldırma politikalarına soyunduğu bir haftanın daha son günü. Bütün bu baskılara dayanan Beyazlar, Fatih'i vermeyi red ederek, bir önceki haftanın maç öncesi yaşanan mağlubiyetini bertaraf ettiler.
Fatih'i alamayan Kırmızılar bu sefer'de Akın'ı "İstemiyerük" diyerek, Beyazlar'a yolladılar. Ahanda yüzü burada yalan yok, maçtan önce Akın'ın maç sırasında geçit vermeyeceği topçular, tek tek Beyazlar tarafından tanıtıldı, öğretildi. Akın'da bu maç gününde formasının hakkını vererek iyi bir performans çizdi.
Kırmızılar, Kalede Halük, Yaşar, Engin, Serhat, Sualp, Savaş ve Selçuk yedisi ile sahay çıktılar. Beyazlar'ın yedisi, Kalede Onur, Fatih, Rıdvan, Ogün, Serdar, Emrah ve Akın ile sahada dizildiler.
Beyaz takım Onur'un kaledeki performansı ile maça tutundu. Serdar, Emrah, Rıdvan, Ogün, Fatih ve Akın görevlerini maç boyunca iyi yaptılar. Kırmızı takımda da Engin geçen hafta defanstaki iyi performansını bu maçtada sürdürdü. Sualp durgun, Serhat ve Yaşar orta karar oynadı. Selçuk arasıra patlama yaptı. Çekişmeli geçen maçın ilk yarısı adına yaraşır şekilde 1-1 berabere sonuçlandı.
Maçın sonucunu yine Kırmızlar belirledi. Beyazların direnci ile karşılaşan Kırmızlar, 1 SANAL GOL atarak Beyazların direncini kırdılar. "1 fark öndeyiz" diretmesi ve baskısı ile maçın son dakikalarına girilen maçta, son söz Selçuk'tan geldi. Maçın son anları oynanırken, Engin tarafından kendi takımlarında oynamadığı için cezalandıran Fatih'e ilk müdahale Kırmızılar tarafından buz torbasını getirilerek yapıldı.
Maçın ardından Kırmızlar'ın başarılı kalecisi Halük; "Maç 2 fark değil 1 fark. İlk yarı 1-1 bitti" beyanatını basına sızdırdı. Güvenilir kaynaklardan aldığımız bilgiye göre Halük önümüzdeki hafta Kırmızı takımın disiplin kurulu tarafından, bu itirafından dolayı kadro dışı kalabilir. Beyaz takım böyle bir şey olması durumunda kadrolarının Akın gibi Halük'a da açık olduğunu maç sonrasında beyan ederek, Fair Play ruhunu hatırlattılar.
20 Ocak 2011 Perşembe
ALİ CENGİZ OYUNU - 9 OCAK 2011 PAZAR
Hayata kayıt düştüğün zaman anlaşılır, yaşanan anın değeri. Bundan hareket ile kaydı düşelim dedik hayata ki, varsa bir düşüşümüz yumuşak olsun. Kusur edersek şimdiden afola.
2011 yılının ilk haftasında toplandık Aydoğdu Spor Kompleksinde. Bir yanda Kırmızı'lar, bir yanda Beyaz'lar. Kırmızılar bizden yaş ortalaması ve tecrübe olarak büyük olduklarından mıdır, şeytanlıklarından mıdır, bu rengi ihtiyarlar seçti. Bizlerse melek gibi saf ve temiz olduğumuzdan Beyaz formayı kendimize bayrak ettik.
Kırmızılar garip gelecek şekilde 9 Ocak'taki yılın ilk maçına daha santra bile yapılmadan 1-0 önde başladılar. Kalede Halük, Yaşar, Selçuk, Serhat, Engin, Akın ve bizim altyapıdan yetişen Fatih yedisi ile maça başladılar. Beyaz'ların yedisi, Kalede Onur, Cengiz, Atilla, Ogün, Serdar, Rıdvan, Emrah'tan kurulu.
Pazar günkü bu maça daha başlamadan Yaşar Abi Kırmızılar adına Cuma günü Beyazlar' algolü attı. Beyazlar'ın önemli oyuncusu, alt yapıdan gelen Fatih'i kulislerle ve Ali Cengiz oyunları ile kadrolarına kattılar.
Lafı uzatmaya gerek yok. Maç zaten 1-0 Kırmızlar lehine başlamış, buna rağmen ilk yarı başabaş geçen maçın ikinci yarısında Kırmızı takımın kalecisi Halük başarılı bir performans göstermiş ve Beyazlar, kalecisi Onur'u tutmayı başaramayınca 13-5'lik bir fark ile sahadan mağlup boynu bükük ayrılmaya mahkum olmuşlardır.
2011 yılının ilk haftasında toplandık Aydoğdu Spor Kompleksinde. Bir yanda Kırmızı'lar, bir yanda Beyaz'lar. Kırmızılar bizden yaş ortalaması ve tecrübe olarak büyük olduklarından mıdır, şeytanlıklarından mıdır, bu rengi ihtiyarlar seçti. Bizlerse melek gibi saf ve temiz olduğumuzdan Beyaz formayı kendimize bayrak ettik.
Kırmızılar garip gelecek şekilde 9 Ocak'taki yılın ilk maçına daha santra bile yapılmadan 1-0 önde başladılar. Kalede Halük, Yaşar, Selçuk, Serhat, Engin, Akın ve bizim altyapıdan yetişen Fatih yedisi ile maça başladılar. Beyaz'ların yedisi, Kalede Onur, Cengiz, Atilla, Ogün, Serdar, Rıdvan, Emrah'tan kurulu.
Pazar günkü bu maça daha başlamadan Yaşar Abi Kırmızılar adına Cuma günü Beyazlar' algolü attı. Beyazlar'ın önemli oyuncusu, alt yapıdan gelen Fatih'i kulislerle ve Ali Cengiz oyunları ile kadrolarına kattılar.
Lafı uzatmaya gerek yok. Maç zaten 1-0 Kırmızlar lehine başlamış, buna rağmen ilk yarı başabaş geçen maçın ikinci yarısında Kırmızı takımın kalecisi Halük başarılı bir performans göstermiş ve Beyazlar, kalecisi Onur'u tutmayı başaramayınca 13-5'lik bir fark ile sahadan mağlup boynu bükük ayrılmaya mahkum olmuşlardır.
19 Ocak 2011 Çarşamba
AYAK İÇİ
Kanatlardan yaptığımız atak sonrası nihayet bir köşe vuruşu kazandık. Korner atışını kullanmak üzere köşe gönderine yanaştım ve tellere kaçan topu aldım. Taç çizgisi ile aut çizgisinin köşesine oluşturulmuş parselde, çizgilerin kesişme noktasına topu diktim. Ben bu meşin dünyanın celladıyım, ona vururken öyle bir teknik sergileyeceğim ki, yaptığım orta, adını unuttuğum 9 numaralı arkadaşımın kafasına çarparak yön değiştirip gol olacak ve öne geçeceğiz. Top yarım dairenin içinde ve atışı kullanmak için uzun boylu 9 numaralı forveti gözlerim arıyor , ceza sahasındaki itiş kakış tozunu arttırarak devam ediyor. Tribünlerden gür sesler geliyor. "Dışa kes", "Sert ortala", "Arkaya şişir"... Bunları bağıranlar, bizimkiler. Karşı tribünde küfürün bini bin para "Çabuk kullansana laan", "Sallanma" ve daha disiplin kuruluna takılacak köpüklü sözler....
Toprak zemini ayağım ile eşeledim. Top çeyrek dairede, infazını bekliyor. Kramponumun burnunu yere iki kere vurup, bileyledim. Yancı hakem (geçen maçta nizami golümüzü yemişti) "Hadi hadi" derken, bir yandan topu oyuna sokmamı yada kabaca tabir ile oyunu topa sokmamı istiyor..... Onun varlığı semt kahvesinde pişpirik atan müdavimlerin yanında biten balkoncuları gözümün önünden geçirdi. Yancılardan nefret ederim, hesaba ortak olurlar... Buda yancı değilm mi? Bayrağı kaldırdı mı "Ofsayt" diye, orta hakemi yakar. Koncumu çekiştirdim, önümdeki top denen nesneye vurmamak için artık bir nedenim kalmadı ben hazırım. Dört veya beş adım geriledim. Hızla kendime start verdim ve koşu başladı. Topa ayağımın içi ile üstü arasınada öyle bir vurdum ki.. Tok bir ses çıktı. Ayak parmak uçlarımdan, ensemin köküne kadar depremsel bir ağrı, gözümde bir karaltı. Başımı kaldırsam, topu göreceğim ama ayağımdaki sızı beni yalanlamakta, yat yere diyor beynim. Kulağımda duyduğum "Tüh ulan seni korner atmaya gönderenin!" diyen bir haykırış, bayılmışım. Gözümü açtığımda ayağım sarılı ve aynı zamanda da sızılı...
Sonradan yarı kahkahalarla, yarı acınası alaylarla öğrendim. Korner direğine vurmuşum ayağımı. Bütün o hazırlıklarım bir efsane olmuş, en son hatırladığım düşük koncumu rakip tribüne doğru, ayağımı yerden kaldırarak, aynı hızla ileri doğru iterek haşırt diye yukarı çekerek düzeltmek olmuştu. Bir ton küfür kulaklarımda çınlamıştı. Aht mı ettiler ne. Korner direğini hiç sormayın. Vuruşun ve tekniğin şiddeti ile iki parça olarak maçı tamamlamış. Maç sonunda hakem bizden 2 kişiyi atmış, 2 ofsayt gol yemişiz , "Hakem atmış" öyle diyorlar. 2 tanede biz atmışız ama "Osaytmış" böyle diyorlar. Aslında ben biliyordum yan hakemin biiz yakacağını. Neyse bu ayaktopuna son verdiğim gündü. Maçın dakikası da 16'yı gösteriyormuş. Şimdilerde kendi köşemde köşe taşları çiziktiriyorum, ayağım hala aksak. Topa vurmasını bilmeyen trilyonluk eşşeklere sayıyorum televizyonda "Ahhh ben olacaktım ki şimdi, görsünler orta nasıl yapılır, çalım nasıl atılır, kafaya nasıl çıkılıp vurulur, tribün ile ne biçim bir diyalog yaşanır bir görselerdi beni ahh….. Bizim zamanımızda ......."
Toprak zemini ayağım ile eşeledim. Top çeyrek dairede, infazını bekliyor. Kramponumun burnunu yere iki kere vurup, bileyledim. Yancı hakem (geçen maçta nizami golümüzü yemişti) "Hadi hadi" derken, bir yandan topu oyuna sokmamı yada kabaca tabir ile oyunu topa sokmamı istiyor..... Onun varlığı semt kahvesinde pişpirik atan müdavimlerin yanında biten balkoncuları gözümün önünden geçirdi. Yancılardan nefret ederim, hesaba ortak olurlar... Buda yancı değilm mi? Bayrağı kaldırdı mı "Ofsayt" diye, orta hakemi yakar. Koncumu çekiştirdim, önümdeki top denen nesneye vurmamak için artık bir nedenim kalmadı ben hazırım. Dört veya beş adım geriledim. Hızla kendime start verdim ve koşu başladı. Topa ayağımın içi ile üstü arasınada öyle bir vurdum ki.. Tok bir ses çıktı. Ayak parmak uçlarımdan, ensemin köküne kadar depremsel bir ağrı, gözümde bir karaltı. Başımı kaldırsam, topu göreceğim ama ayağımdaki sızı beni yalanlamakta, yat yere diyor beynim. Kulağımda duyduğum "Tüh ulan seni korner atmaya gönderenin!" diyen bir haykırış, bayılmışım. Gözümü açtığımda ayağım sarılı ve aynı zamanda da sızılı...
Sonradan yarı kahkahalarla, yarı acınası alaylarla öğrendim. Korner direğine vurmuşum ayağımı. Bütün o hazırlıklarım bir efsane olmuş, en son hatırladığım düşük koncumu rakip tribüne doğru, ayağımı yerden kaldırarak, aynı hızla ileri doğru iterek haşırt diye yukarı çekerek düzeltmek olmuştu. Bir ton küfür kulaklarımda çınlamıştı. Aht mı ettiler ne. Korner direğini hiç sormayın. Vuruşun ve tekniğin şiddeti ile iki parça olarak maçı tamamlamış. Maç sonunda hakem bizden 2 kişiyi atmış, 2 ofsayt gol yemişiz , "Hakem atmış" öyle diyorlar. 2 tanede biz atmışız ama "Osaytmış" böyle diyorlar. Aslında ben biliyordum yan hakemin biiz yakacağını. Neyse bu ayaktopuna son verdiğim gündü. Maçın dakikası da 16'yı gösteriyormuş. Şimdilerde kendi köşemde köşe taşları çiziktiriyorum, ayağım hala aksak. Topa vurmasını bilmeyen trilyonluk eşşeklere sayıyorum televizyonda "Ahhh ben olacaktım ki şimdi, görsünler orta nasıl yapılır, çalım nasıl atılır, kafaya nasıl çıkılıp vurulur, tribün ile ne biçim bir diyalog yaşanır bir görselerdi beni ahh….. Bizim zamanımızda ......."
19 Haziran 2009 Cuma
ANKARAGÜCÜ NASIL KURTULUR ?
Günün ekonomik ve sosyal şartlar her geçen gün Türk sporunun üstüne binerken, Ankaragüçlü ve Ankaralı futbolseverleri uzun süredir meşgul eden Ankaragücü-Ankaraspor birleşme senaryoları mutlu son ile noktalandı. "Her iki kulüp yollarına ayrı ayrı devam etme" kararı aldı. 100 yıllık efsanevi Ankaragücü, kendi kurumsal yapısı içersinde her ne kadar problemler yaşasada, kendinden çok çok genç bir yapının bünyesine katılarak yada bu genç bünyeyi içine alarak (siyasi ve ekonomik olarak) erime ve yok olma tehlikesinden de böylece kurtuldu.
Futbolu babasının çiftliği gibi gören siyasi erk, kendine bağlı yerel yönetimler sayesinde Türkiye'de sporu özelliklede futbolu hızla sömürgeleştirmede, kendi çıkarları doğrultusunda kullanmayı marifet saymaktadır. Aynı süreç, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküş evresinde kurulan ve geçtiğimiz günlerde 100.yılını kutlayan Altınordu İdmanyurdu üstündede bir başka türlü denenmiş, saray ileri gelenlerinin kurdukarı bu takım imparatorluğun tarih sahnesinden silinmesi ile gücünü yitirerek, popülerliğini de kaybetmiştir.. (Bu kulüp şimdilerde İstanbul 2.Amatör Ligi'nde mücadele etmektedir).
Ankaragücü gibi 100 yıllık bir mazisi olan camianın bugün içinde bulunduğu sorunları, kendi bünyesinde, kendi taraftar potansiyeli, gelenek ve görenekleri içersinde çözülecekken, kendi kuruluş ananelerine ters bir şekilde bir kulübün bünyesine girmesi zaten düşünülemezdi. Böyle bir durumda kulüp bir çok taraftarını kaybedeceği gibi, kulübün tarihinin mihenk taşlarını bilenler tarafından da hiç de hoş karşılanmayan bir durum ile karşı karşıya kalacak, sempatisini kaybedecekti. Ankaragücü burdada tarihsel görevini yerine getirmiş kişilerin değil, şehrinin takımı olduğunun bilinci sergileyerek , Melih Gökçek ve ekibinin saltanat duygularına karşı duruş sergilemiştir. Burada Ankaragücü yönetiminin sağduyusunu tebrik etmek gerekir.
Kulübün kurtuluşu kendi içindedir, bunu dışardan ithal bir model ile aramak yanlış olacaktır. Kulüp kendi kurumsal yapısı içinde yapacağı küçük rötüşler ile kendi ayakları üzerinde duran, güçlü bir yapıya sahip olacaktır. Mevcut yönetimin, üyelik statüsünün bir kez daha gözden geçirerek, yeni üye alımları ile Ankaragücü'nü seven, onunla yaşayan genç beyinleri kullanma becerisini sağladığı zaman, görülecektir ki şehir insanı "ait" olma duygusu ile başka şehirlerdeki takımlara kaçmayarak, takımına sahip çıkacaktır. Taraftarları kulüp çevresinde toplayan organizasyonlar, alt yapı çalışmalarını bütün ülke sathına yaymak, yurtdışından yaşı küçük yeteneği büyük gençleri toplamak Ankaragücü'nü kısa zamanda layık olduğu yere getirecektir.
Ankaragücü bir isyan takımıdır. İstanbul'da kurulduğu 1910 senesinden beride bu isyanı içinde barındırır.
25 Şubat 2009 Çarşamba
FUTBOLUN UNSURLARI 2 - SOL AÇIK
Futbolun en "komünist" adamı. Sol tarafta oynayıp, rüzgarın oğlu tanımlamasına uyan ve tahta bacağına yediği tekmelerden sonra sürüyen ama, karşındaki sağ beki paçavraya çeviren "Sol Açık." Bir çok fanzine de isim babası olma şerefini taşır
(mesela: http://forzalivorno.org/solacik/?page_id=13 ).
Futbolun bu en aykırı adamı, değim yerindeyse bulunmaz hint kumaşıdır. İyi bir "Sol Açığın" karşısında iki büklüm olan bek Ahmet'in bel ağrısı nedeni ile çıkarken, yerine giren, bek Kamil'in maç sonrası arkadaşlarına "Ahmet haklıymış." serzenişleri hiç de duyulmadık sözler değildir.
Günümüzde iyi bir "Sol Açık" bulmak için milyon dolarları sokağa atan kulüpler, bu mevkide zaman zaman ters ayaklı bir sağ açığı oynatma yoluna gitselerde, hiçbir zaman iyi bir sol açığın yerini dolduramazlar. Bir "Sol Açık" oyuncusu sırf karşısındaki oyuncuyu deli etme pahasına, zaman zaman kendi takımını yaksa da, tribünden izlenirken bu oyuncuların futbola kattığı zevk unutulmamalıdır.
Her sol ayaklı oyuncu, sol açıkta oynayamaz. Bir açık oyuncusu hızlı, dinamik ve aynı zamanda da kaya gibi sert bir ciğere sahip olamsı gerekirken, "Sol Açık" oyuncusu bunların yanına bir de "ters" olmayı ekler..... Futbolun bu en fiyakalı adamı, kostumünü bu ters tarzı ile tamamlar.
Dünyaya ve Türkiye'ye baktığım da aklıma gelen en iyi sol açıklar; Manchester United'lı Ryan Gigs, Real Madrid'li Robben, İskoç Danienl Duff, İngiliz George Best, Portekiz Figo, Türkiye'den Rıdvan, bir de bizim mahallenin "Tavşan Raci Abi"'si. Gördüğüm en tip sol açıklar. Haklı olarak herkes "Tavşan Raci Abi" kim ola diye soracak. Bizim mahalledeki, apartman görevlilerini, mahalle esnafını, mahallenin sakinlerini peşinden koşturan, ayağına çabuk eline hızlı sol açığımız. Mahallemizde daldığı her erik, armut, dut ve bilimum C vitamini deposu ağaçtan taş yemeden sıyrılan ve aynı anda da karnını doyuran, su savaşlarında semt sakinlerini ıslatıp 3 hafta evlerden dışarıya çıkamamamızı sağlayan, misket partilerinde "KAPIŞ" diye bağırarak ütüldüğü misketleri yasadışı yollardan geri alan, at yarışlarına meraklı, pokere sarmalı ama mahalle maçlarında attığımız her uzun topta karşısındaki beki sekerek geçmesinden dolayı lakabı "TAVŞAN" olan bizim Raci Abi, babasının yoğun ve "şiddetli" isteği üzerine herhangi bir futbol takımında federe olarak oynayıp literatörlere geçemedi. Ancak bir kısa bir not düşersek, onun ne derece iyi bir sol ayaklı olduğunu daha da iyi anlarız. "Tavşan Raci"nin sol ayağı o kadar iyiydi ki, 1980 12 Eylül'ünden sonra elini ayağını sokaktan uzunca bir süre çekmek zorunda kaldı. Raci Abi, her yerini bulamayan sol ayaklı oyuncu gibi şimdilerde bira göbeği ile iyi bir televizyon maç seyircisi statüsüne yükseldi. Torunları ile ona uzun bir hayat diliyorum.
(mesela: http://forzalivorno.org/solacik/?page_id=13 ).
Futbolun bu en aykırı adamı, değim yerindeyse bulunmaz hint kumaşıdır. İyi bir "Sol Açığın" karşısında iki büklüm olan bek Ahmet'in bel ağrısı nedeni ile çıkarken, yerine giren, bek Kamil'in maç sonrası arkadaşlarına "Ahmet haklıymış." serzenişleri hiç de duyulmadık sözler değildir.
Günümüzde iyi bir "Sol Açık" bulmak için milyon dolarları sokağa atan kulüpler, bu mevkide zaman zaman ters ayaklı bir sağ açığı oynatma yoluna gitselerde, hiçbir zaman iyi bir sol açığın yerini dolduramazlar. Bir "Sol Açık" oyuncusu sırf karşısındaki oyuncuyu deli etme pahasına, zaman zaman kendi takımını yaksa da, tribünden izlenirken bu oyuncuların futbola kattığı zevk unutulmamalıdır.
Her sol ayaklı oyuncu, sol açıkta oynayamaz. Bir açık oyuncusu hızlı, dinamik ve aynı zamanda da kaya gibi sert bir ciğere sahip olamsı gerekirken, "Sol Açık" oyuncusu bunların yanına bir de "ters" olmayı ekler..... Futbolun bu en fiyakalı adamı, kostumünü bu ters tarzı ile tamamlar.
Dünyaya ve Türkiye'ye baktığım da aklıma gelen en iyi sol açıklar; Manchester United'lı Ryan Gigs, Real Madrid'li Robben, İskoç Danienl Duff, İngiliz George Best, Portekiz Figo, Türkiye'den Rıdvan, bir de bizim mahallenin "Tavşan Raci Abi"'si. Gördüğüm en tip sol açıklar. Haklı olarak herkes "Tavşan Raci Abi" kim ola diye soracak. Bizim mahalledeki, apartman görevlilerini, mahalle esnafını, mahallenin sakinlerini peşinden koşturan, ayağına çabuk eline hızlı sol açığımız. Mahallemizde daldığı her erik, armut, dut ve bilimum C vitamini deposu ağaçtan taş yemeden sıyrılan ve aynı anda da karnını doyuran, su savaşlarında semt sakinlerini ıslatıp 3 hafta evlerden dışarıya çıkamamamızı sağlayan, misket partilerinde "KAPIŞ" diye bağırarak ütüldüğü misketleri yasadışı yollardan geri alan, at yarışlarına meraklı, pokere sarmalı ama mahalle maçlarında attığımız her uzun topta karşısındaki beki sekerek geçmesinden dolayı lakabı "TAVŞAN" olan bizim Raci Abi, babasının yoğun ve "şiddetli" isteği üzerine herhangi bir futbol takımında federe olarak oynayıp literatörlere geçemedi. Ancak bir kısa bir not düşersek, onun ne derece iyi bir sol ayaklı olduğunu daha da iyi anlarız. "Tavşan Raci"nin sol ayağı o kadar iyiydi ki, 1980 12 Eylül'ünden sonra elini ayağını sokaktan uzunca bir süre çekmek zorunda kaldı. Raci Abi, her yerini bulamayan sol ayaklı oyuncu gibi şimdilerde bira göbeği ile iyi bir televizyon maç seyircisi statüsüne yükseldi. Torunları ile ona uzun bir hayat diliyorum.
4 Şubat 2009 Çarşamba
FUTBOLUN UNSURLARI 1 - KALE
Futbolun en önemli unsurudur "kale". Sahaya çıktığınızda tribünlerden sonra, ikinci gözünüze çarpan 2 metre 44 santim yüksekliğinde ve 7 metre 32 santim eninde boşluğu ifade eden, 12 cm'den az olmayan kalınlıktaki beyaza boyalı direkleri ile heybetli bir dikdörtgen. Fetih edilme büyüsü ile santraforundan, müzmin yedeğine kadar herkesi cezbeder, Kale'yi feth eden kadroya girer. Kendisine eşlik eden filelerin rüzgarla dansındaki aheng, Kalenin haşmetini bir o kadar arttırır.
Futbolun olmazsa olmazı "Kale", maceracıdır, maçların kaderini etkilemekten hoşlanır. Zaman zaman sağ, sol ve üst direkleri ile önündeki bekçiye yardımcı olur. Tam gol oldu dediğimiz anda bir bakarız, daralmış, topla teması sağlamış ve topu gerisin geriye yollamış, bir bakmışsınız muzipliği bürünüp, direkten döndüğünü düşündüğümüzde banttan topu içeri buyur etmiş.
Kale'nin üç hali vardır, sevenleri bilir.
Bir tanesi "Tek Kale"dir. İki takım tek bir Kaleye hücum eder. Antrenmanlarda sıkça defans oyuncularının gelişimi için uygulanır. Tarih sahnesine , arsalarda; yer darlığı ve oyuncu sayısı az olduğunda çıktığı söylenir. 1995 öncesi Ulusal Takımımızın, maçlarını sık sık "Tek Kale" oynaması, tarihsel bir gerçektir...
İkinci hali malum, herşeyin denk olduğu ortamlarda oynanan Çift Kaledir. Onbire onbir maçlarda, herşeyin normlara uyduğu yerlerde kullanılır. Günümüz futbolunu temsil eder. İki rakip ve korumaya çalıştıkları Kale'leri.
Üçüncü hali Japon Kale'dir. Üç ve üstü sayıda, belli aralıklarla korulan ve her oyuncunun kendisine ait ve savunmakla yükümlü olduğu Kale dir. Çekik gözlü olduğu için Japon derler , ama aslında çok olduğundan bu adı almıştır. Bu da kalenin muzip yönünü anımsatır. Kimsenin kalesini boş bırakmaya, dalgaya düşme lüksü yoktur. Her beş gol yiyen hem tribüne çıkar, hem de gazozdan olur. Affı yoktur... Engebeli arsaların, modern antrenman sistemine kazandırdığı ilkel savunma çalışmasını barındırır.
Mahalle arasında oynanan "arsa futbolunun" en garibanı Kale, iki baba vari taştan ve ayak-adım hesabı ile boyutu belirlenerek hizmete açılır. Genişliği, en büyüğü 36 ayak-adımlı Büyük Kale ve en küçüğü 9 ayak-adımlı Minyatür Kale olarak betimlenir. Bu hallerde, Kale'nin yüksekliği, Minyatür Kale'de bel hizası, Büyük Kale'de göz hizası kadardır. Burada bile şakalarına devam eden kale, mahalle maçlarında taş üstü tartışmasına da çokça meydan verir. Hatta bu yüzden de mahalle kavgalarının sık sık çıktığı görülür...
Tribünlerin unutamadığı enstanteneleride barındırır. Ünal Karaman'ın İngiliz kalesinin direğinde patlayan şutunu anımsarız ya da üst direkten vurupta gol çizgisinin içine veya dışına vurduğunu tribünden tespit edemediğimiz pozisyonları da kale direğinin yükseklik ve alçaklığına yorumlayıp, hayıflanırız. Ama bir gerçek var ki, pek çok Kale Direğinin, önündeki kaleciden çok daha iyi performans gösterip 1 puanın kurtarıcısı olduğudur...
2 Şubat 2009 Pazartesi
2008-2009 DEPLASMANLI SUTOPU LİGİ MAÇLARI
- 31 Ocak 2009 - 1 Şubat 2009 tarihleri arasında İstanbul, İzmir ve Ankara'da oynanan 1.Lig deplasmanlı sutopu maçları neticeleri
31.01.2009 ESTİ - GALATASARAY 2 -20
31.01.2009 IŞIKKENT - KINALIADA 10 - 8
31.01.2009 A.S.S.K. - HEYBELİADA 5 - 9
31.01.2009 ENKA - DENİZGÜCÜ 15 - 8
01.02.2009 IŞIKKENT - GALATASARAY 1 - 26
01.02.2009 ESTİ - KINALIADA 9 - 7
01.02.2009 O.D.T.Ü. - İ.Y.İ.K. 7 - 12
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)